Binnenkant en buitenkant

‘Hoe gaat het vandaag met u?’ Ik loop arm in arm met een lief, oud, klein, ietwat kromgebogen vrouwtje. Ze staat stil en kijkt me aan met heldere, lieve ogen. Je ziet haar denken. Zachtjes en in vertraging antwoordt ze: ‘….weet ik niet…’.

oude handenSoms komen er woorden. Langzaamaan. Alsof ze het praten verleerd is en ze de woorden van heel ver moet halen. Soms ook klinken er wel klanken, maar is het duidelijk dat de woordklanken de lading van wat ze wil zeggen niet dekken (‘Kapper. Kapper. Kapper.’). Meestal kijken we elkaar aan en hebben we een conversatie met kleine knikjes. Dan schudt ze heel subtiel met haar hoofd‘ nee’. Als teken dat het nog altijd hetzelfde is.

Hoe moet je je voelen als je al jaren de woorden niet meer kunt vinden; als je de meeste dingen die om je heen gebeuren wel bewust meemaakt, maar je gedachten en je spraak uit de pas lopen en vrijwel nooit meer samen op gaan. Toch lachen we ook deze keer weer. Zoals zo vaak. Als ik voor haar een kopje koffie heb ingeschonken. En we allebei ook een koekje hebben, maakt ze spontaan een toost-gebaar. We drukken de koekjes tegen elkaar. Met guitige ogen klinkt er iets dat lijkt op ‘proost.’ Ze moet er ook hartelijk om lachen. Volgens mij gebeurde het namelijk ook tot haar eigen verbazing. Zowel het spontane gebaar, als de klank die leek op ‘proost’.

Later, als we aan tafel gaan voor de dagelijkse kop soep – ze houdt eigenlijk niet zo van soep – zie ik haar nog even in zichzelf grinniken. En als onze ogen elkaar ontmoeten,Foto_Bart Niek van de Zedde dan weet ik precies waar ze aan denkt. Geinig dat je jezelf zo kunt verbazen; dat iemand die al jaren heel erg weinig zegt, toch zoveel meemaakt en dingen ook onthoudt. Zonder dat ze aan haar innerlijke leven woorden kan geven. Verbazingwekkend en indrukwekkend dat je dan ook nog eens relativerend om jezelf kunt lachen.

Klaarblijkelijk zit er achter de afatische, spraakverwarde, getroubleerde buitenkant nog een andere (diepere?) laag verscholen. Die deels bewuste (zo is mijn vermoeden) maar veelal blijvend onbewuste binnenwereld, komt zo nu en dan aan de oppervlakte. Telkens onverwachts en tot een ieders verrassing. Dat voelt iedere keer weer als een cadeautje. En gek genoeg: met alle uiterlijke beperkingen en de tragiek van dit leven dat in stilte op z’n laatst loopt, is het iets om toch dankbaar voor te zijn. Volgens mij voelt dat in geval van dit kleine broze vrouwtje, ook zo voor haar zelf. Zij is een van de bewoners die in stilte, of met een klein gebaar, toch nog verbazingwekkend en indrukwekkend veel te geven en te zeggen hebben.

Bart Niek van de Zedde is geestelijk verzorger bij PuurZuid.

Comments
  1. 2 jaar ago
  2. 2 jaar ago
  3. 2 jaar ago
  4. 2 jaar ago
  5. 2 jaar ago

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>