Een levensles in stilte

Stilte hoort bij het leven. Ook in deze wereld waarin er bijna altijd achtergrondgeluid is. Je hebt evenwel stiltes. En je hebt stiltes. Sommige stiltes zijn oorverdovend en verlammend ongemakkelijk. Andere stiltes zijn overdadig heerlijk. Steeds meer mensen laven zich op gezette tijden aan de schaarse stilte. In de natuur. Op vakantie. Of tijdens een kloosterweekend. Deze zoektocht naar stilte, heeft het aura van een heroïsche daad. Het is alsof de kans zou bestaan dat de confrontatie met de stilte, je met huid en haar kan opslokken. Het is voor veel mensen een hele grote stap om stil te zijn. Daarom verkletsen mensen veel tijd. Niet om echt wat te zeggen. Maar gewoon om de stilte te doden. 

Dat het op de eerste etage vaak stil is. Dat is schokkend en confronterend. Want, wat moet je doen als het stil is? De stilte verdrijven? Dan is de eerste reactie, goedbedoeld – de radio aanzetten? De televisie? Maar voor wie doe je dat dan? Is het niet veel meer het eigen ongemak, de verlegenheid met de grote, angstaanjagend factor; het onbekende en het onvertrouwde lege? Sluit je dan aan bij een behoefte van de bewoners, of geef je stem aan je eigen verlangen naar tekens (en geluiden) van leven?

Bron: freeimages.com

Bron: freeimages.com

Het is echter niet alleen de stilte. Het is ook die lethargische gelatenheid van de bewoners. De gestalten van wat deze mensen eens waren, die zitten te dommelen aan de eettafels… Die verstilde wezens die uren achter elkaar niets doen dan kijken, zitten en de tijd en drukte aan zich voorbij laten gaan… Dat is tragisch confronterend. Ongemakkelijk.

Ik snap dan ook goed dat de eerste reflex is om de boel op te porren. Al is het maar voor even. Een leven in stilte, en in stilstand bevroren, dat lijkt geen volwaardig leven. Pas als er iets gebeurt, dan leef je. Als je iets beleeft, dan borrelt en stroomt het leven. Dat geldt natuurlijk ook voor de bewoners: een activiteit, doet het bloed weer stromen. Dan gaan de ogen weer glimmen.

Maar: ook het leven in de uren van stilte is van waarde. Ook het stilzittend suffen is van waarde. Waarom zou je dat stille evenwicht, en de diepte van de stilte te allen tijde willen verstoren?

Foto_Bart Niek van de ZeddeDat schiet er door mij heen als ik een oude vrouw aanspreek in de woonkamer. Als ik haar nader, zit ze met heldere ogen voor zich uit te kijken. Rustig. Gelaten. In evenwicht. Als ik in haar buurt kom, kijkt ze wat afhoudend aan mij voorbij. Het lijkt even of ze verstoord aanstalten maakt om op te staan. Als ik haar verder met rust laat en aan de andere kant van de tafel plaatsneem, hervindt ze haar balans. De rust keert weer. De balans is weer hersteld. Een levensles in stilte – zonder woorden! Dat dit minstens zo goed is – en misschien zelfs beter – dat raakt me. Om stil van te worden.

Bart Niek van de Zedde is geestelijk verzorger bij PuurZuid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>