Eigen ‘toko’

Zullen we in een schuurtje onze eigen toko beginnen? Dat riepen we vroeger wel eens gekscherend tegen elkaar, niet wetend dat het ooit uit zou komen.

Toch was ik niet meteen dolenthousiast toen ik hoorde dat wij in de thuiszorg alles zelf gingen doen. Was dit opeens dé oplossing? Het ging toch prima? Oké, we bedienden heel Uithoorn en hadden geen vaste routes, waardoor cliënten soms veertien verschillende mensen in de week zagen. En er werden niet altijd beslissingen genomen in het belang van de cliënt. Door alles zelf te gaan doen, zou dat veranderen. Toch maar proberen dus!

Opstarten
Niet veel later kwamen we om zeven uur ‘s ochtends voor het eerst bij elkaar op ons nieuwe kantoor midden in de wijk. Meteen bleek dat we te weinig personeel hadden voor de cliënten in het gebied dat we zelf hadden afgebakend. Veranderen kon niet meer. Samen bekeken we de planning en pasten het aan, zodat we toch iedereen konden helpen. De planning is trouwens mijn taak. Al snel werd duidelijk dat ik daar naast de zorg te weinig tijd voor had ingepland en ook de anderen liepen daar met hun taken tegenaan. Ik maakte een nieuw rooster, zodat de één tijd had voor de zorgdossiers, de ander voor de financiën en de ander voor het beheer van het lief en leed potje.

8  eigen toko cindy adema

‘Nu weet ik waarvoor ik het doe: ik wil dat ons huishoudpotje op orde is, de toko goed draait en dat de cliënt tevreden is.’

Huishoudpotje op orde
Eigenlijk zijn we gewoon terug gegaan naar hoe we vroeger werkten. Toch was het in het begin spannend om opeens voor alles verantwoordelijk te zijn. Toen ik zag dat een vrouw meer hulp nodig had, vroeg ik een nieuwe indicatie aan. CIZ plaatste er een verkeerde code bij waardoor wij uiteindelijk onze uren niet vergoed zouden krijgen. Yes! riep ik uit toen het na veel moeite goed kwam. Dat voelde goed. Voorheen dacht ik ‘het zal wel’, als ik meer tijd nodig had voor iemand. Nu weet ik waarvoor ik het doe: ik wil dat ons huishoudpotje op orde is, de toko goed draait en dat de cliënt tevreden is.

Daarnaast zijn we veel meer betrokken bij het werk en bij elkaar. Ik ken alle cliënten en weet precies waar mijn collega’s mee bezig zijn. Als verpleegkundigen en verzorgenden drinken we niet meer apart van elkaar een kopje koffie. Als er een gat is in de planning, is het niet mijn probleem maar ons probleem. Niet alleen wij zijn er heel blij mee, ook de cliënt. Op de markt kwam ik een mevrouw met haar zoon tegen. ‘Dat is er een van ons clubje’, zei ze tegen hem.

Cindy Adema – verzorgende D bij Amstelring Wijkzorg


vraagtekenDe gemeente brengt zorg en ondersteuning meer dicht in de wijk. In sommige gebieden in Amsterdam is in 2014 al gestart met deze nieuwe aanpak. Lees op de website van de gemeente over wat deze wijkzorg inhoudt. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>