Elke mening is het luisteren waard

team foto stockxchngeAls teamleider ben ik de laatste tijd klaargestoomd voor ‘integraal leidinggeven’. Het betekent dat we samen met onze medewerkers alle nodige beslissingen nemen om onze afdeling goede en efficiënte zorg te leveren. Een integrale manager is resultaatgericht, maar kan ook medewerkers daarin motiveren.

Terwijl ik de trainingen en vergaderingen in mijn hoofd nog eens doorloop denk ik terug aan toen ik begon met mijn opleiding tot verzorgende. In die tijd ging je eerst tien weken alleen maar naar school en vervolgens werd je meteen op een afdeling in het verpleeghuis ‘geplant’. Zo groen als gras was ik. Nog nooit een verpleeg- of verzorgingshuis van binnen gezien. Maar de hoofdzuster had hier geen oren naar. Dat was allemaal niet belangrijk. Gewerkt moest er worden en het liefst zo snel mogelijk en op haar manier.

Alle patiënten (zo heette dat toen nog gewoon, we hebben het over midden jaren ‘80) werden elke morgen op een douche brancard gedoucht. De douche was een hele grote ruimte midden in de gang met twee deuren tegenover elkaar. De patiënt werd… hup.. op de brancard gelegd, sjeesde onder de douche door met brancard en al en.. hup..door de andere deur weer naar buiten waar een andere zuster ze stond op te wachten en waar men afgedroogd werd.

Wasstraat
Ik heb dit met verbazing bekeken. Dit was met recht een wasstraat! Toen ik hier met de hoofdzuster over wilde praten werd me meteen te kennen gegeven dat ze het daar altijd zo deden en wat dacht ik wel niet? Broekie die ik was en nu al commentaar? De patiënten waren het volgens haar allemaal zo gewend en vonden het juist prettig om elke dag gedoucht te worden. Later sprak ik een oudere mijnheer die mij juist het tegenovergestelde vertelde. Hij móest hier elke dag douchen maar thuis had hij niet eens een douche. Hij vond het dan ook niks. Op mijn vraag of hem ooit wel eens was gevraagd wat hij prettig vond antwoordde hij ontkennend. Hij durfde echter niet tegen de wens van de zuster in te gaan en ik ook niet. Dus bleef de situatie in stand.

Aandacht voor de persoon
Nu, meer dan 25 jaar later, denk ik daaraan terug en ben ik toch wel erg blij dat de situatie inmiddels zo is veranderd dat er nu meer aandacht is voor de persoon. De zorg is veel meer op vertrouwen en samenwerking  gebaseerd. Niet alleen met collega’s maar vooral ook samen met de bewoners waar je het uiteindelijk allemaal voor doet. Als integraal leidinggevende zal ik dan ook nooit uit het oog verliezen dat elke mening het waard is om naar te luisteren, ook die van een eerstejaars stagiaire. Ze kunnen je zomaar voor verrassingen zetten. Communicatie is het allerbelangrijkste. Als je je team betrekt bij te nemen beslissingen en aan wil horen wat er leeft zal er uiteindelijk meer bereikt worden. Met daarbij durven los te laten en vertrouwen hebben in de kwaliteiten van een ieder. Geen makkelijke klus! Maar voor mijn gevoel komt het nu langzaam los en zijn we op de goede weg.

Uiteraard zullen we af en toe nog wel eens flink de kop stoten maar hopelijk leren we daarvan en doen we het de volgende keer toch anders. Overigens heb ik het bij die hoofdzuster niet lang uitgehouden. En zij ook niet met mij. Ze gaf me een onvoldoende voor mijn stage met de kanttekening dat ik niet geschikt was voor het vak!

Misschien moet ik haar nu toch weer eens gaan opzoeken?

Ineke Visser werkt als teamleider PG Zorg bij PuurZuid. 

Comments
  1. 3 jaar ago
  2. 3 jaar ago
  3. 3 jaar ago

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>