Ik was eigenlijk al in een verdere levensfase

Ervaring met Life Coach door Barbara Heetman (50) – Gehandicapten zijn er slechts in twee smaken: dapper of zielig. Zeker op tv en in de rest van de media is die tweedeling zichtbaar. In een talkshow is een sporter aan het woord met lichtmetalen gazellebenen, die hardlopend Olympische medailles in de wacht sleept. In een actualiteitenrubriek zien we hoe een hele familie gebukt gaat onder de pgb-chaos. Iemand met een ziekte of handicap is een held, een heilige bijna, waar de hele betoverde talkshowtafel met open mond naar luistert. Of het is een zielenpiet met een leven vol kommer en kwel.

Die hardnekkige tweedeling is er niet alleen in de media. Ik zit door een spierziekte in een elektrische rolstoel en ik merk het overal. Als ik op een hippe plek uitga om muziek te luisteren hoor ik : wow wat goed dat jij hier bent! Tegelijk trekken mensen op straat soms een spijtig bedoeld, bijna vies gezicht naar me, waarmee ze zeggen: oh wat erg voor je! Terwijl ik dan net van de zon zit te genieten.

Hierbij moet ik wat verklappen: ik vind het leven bij tijden kommer en kwel. Daarom zocht ik een paar jaar terug iemand om mee te praten. Ik balanceerde op een ‘midlifepunt’. Geen grote crisis, maar er wrong wel van alles. Ik had altijd genoeg energie gehad om alles rond mijn ziekte te regelen en ik werkte daarbij parttime in een functie waarin ik mijn creativiteit kwijt kon. Ik ging avontuurlijk -dus ingewikkeld- op vakantie en onderhield sociale contacten. Maar dat ging steeds moeilijker. Ik bezuinigde vooral op die contacten en werd daar somber van. Op het werk wilde ik leuke stukjes schrijven, maar door toenemende vermoeidheid in mijn armen werden dat droefgeestige stukjes, bestemd voor de prullenmand.

Dagen op bed
Dus ging ik naar een maatschappelijk werker. Zij hoorde mij praten over mijn diverse activiteiten en zei: meid je doet het allemaal fantastisch! Vervolgens meldde ik me bij een psycholoog. Zijn reactie was: tja met een ziekte is het leven gewoon heel zwaar. Beide hulpverleners konden mij niet helpen, hun beeld was te beperkt. Dapper of zielig.

En toen hoorde ik over de Life Coach. Daar was het heel anders. Ik werd gekoppeld aan een interessante, geïnteresseerde en intelligente vrouw, die al wat ouder was dan ik. Ze had geen zichtbare beperking, maar ze vertelde dat ze vanwege een ziekte door pijn en moeheid steeds meer moest doseren en prioriteiten stellen. Ze zei er meteen bij dat het beslist niet vanzelf ging: heel vaak ging ze te lang door met werk en andere activiteiten. Niet vreemd, dat had ze toch altijd gedaan? Maar daarna moest ze dan dagen doodmoe op bed blijven liggen.

Ruimte en richting
Het was precies mijn verhaal. Ik voelde herkenning en erkenning. Ik besefte dat ik eigenlijk al verder in mijn leven was dan mijn leeftijd aangaf. Ik moest net als zij keuzes maken, ook al bleven de ambities hoog. We kwamen te spreken over levensfasen, iets wat ik altijd al interessant had gevonden. Ze gaf titels van boeken die ik gretig las.
Door de gesprekken met mijn Life Coach kreeg ik ruimte en richting in mijn leven. Vanwege chronische hyperventilatie ging ik naar logopedie. Daar (her)ontdekte ik wat ik als kind altijd graag deed: voorlezen! Ik volgde ook anderhalf jaar een cursus improvisatie met stem en zang. Toen bleek dat ik met een deel van mijn lichaam nog flink kracht kon zetten en ik kon er ook nog eens mee ‘spelen’ en creatief zijn.

Stadsdorp
Mijn wereld wordt kleiner. Ik kan niet altijd overal naar toe. Maar dat vind ik niet meer zo bedreigend. Integendeel, ik ben juist beter gaan kijken naar wat er dichtbij te doen is. Zo is twee straten verder een cultureel-literair centrum geopend, gerund door vrijwilligers. Mijn Life Coach attendeerde me op een groeiend fenomeen in Amsterdam: het Stadsdorp. Daar ontmoeten buurtgenoten elkaar en bieden onderling activiteiten en diensten aan. In mijn buurt was het Stadsdorp juist in de oprichtingsfase.

Ik heb mijn Life Coach zo’n anderhalf jaar geleden voor het laatst gezien. Op een gegeven moment was duidelijk dat ik alleen verder kon. Ik heb het cultureel-literair centrum en de Stadsdorpbijeenkomsten nog niet eens zo vaak bezocht. Ik had namelijk nog steeds werk en met al het geregel rond mijn ziekte erbij waren dat toch genoeg activiteiten in de week. Door bezuiniging en reorganisatie bleek begin dit jaar helaas dat mijn werkgever me niet meer kon gebruiken. Dat was een schok. Een nieuwe baan zit er met mijn beperkte inzet en steeds moeiere armen niet in. Maar ik ben niet in paniek. Ik ben al helemaal voorbereid op mijn ‘jonge oude dag’! Wie mag ik gaan voorlezen?

Lees meer over lifecoaching en kijk welke coaches er zijn.

Comments
  1. 2 jaar ago
  2. 2 jaar ago
  3. 2 jaar ago
  4. 2 jaar ago
  5. 2 jaar ago
    • 1 jaar ago
    • 1 jaar ago
    • 10 maanden ago
    • 10 maanden ago
    • 10 maanden ago
    • 9 maanden ago
    • 8 maanden ago
  6. 2 jaar ago

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>