‘Je kunt de tijd niet terugdraaien’

Rosario‘Sinds drie, vier maanden heb ik hier in het Fasehuis een eigen kamer. Daar ben ik wel blij mee, want nu heb ik iets van mezelf. Die kamer heb ik gekregen omdat ik nu weet hoe het hier een beetje gaat. Je moet hier meewerken en je taken doen, zoals koken en opruimen. Dan krijg je hier een kamer, maar uiteindelijk wil ik een eigen huis hebben.’

‘Ik zit nu twee jaar in het Fasehuis. Voor die tijd woonde ik bij m’n oma of zat ik vast. Waarom is een beetje moeilijk uit te leggen. Het ging om ruzie en zo. In totaal heb ik drie jaar vastgezeten. In de Doggershoek, Amsterbaken en Almata. Als ik nu terugkijk op die periode, vind ik dat ik wel veel tijd heb verloren, tijd die ik beter had kunnen besteden, weet je. Maar het is gebeurd en je kunt de tijd niet terugdraaien. Nu moet ik me focussen op de toekomst.’

Eigen pad
‘Dat ik anders ben gaan denken, komt vooral door de tijd dat ik vast zat. Dat is echt een schijtgevoel, weet je. Je zit daar op een groep met zeven tot tien mensen. Vaak met van die grote kerels, van wie de meeste ouder zijn. Je hoort hun verhalen, je hoort hoe lang ze moeten zitten. Daar ben ik over na gaan denken. Kijk, ik was altijd een meeloper. Ik luisterde naar anderen. Maar daar ben ik na gaan denken. Als ik niet terug wilde komen, moest ik mijn eigen pad volgen.’

Politie
‘Maar dan kom je vrij en dan is het niet makkelijk om het eigen pad te volgen. Je moet sterk zijn, je moet ‘Nee’ kunnen zeggen. Dat is me wel gelukt. Dat komt doordat ik hier kwam te wonen, doordat ik weer naar school ging en doordat de politie me in de gaten hield. Ze kenden me. Af en toe hielden ze me aan voor niks. Gewoon om te laten weten dat ze er waren. De laatste keer dat ik met ze te maken had was toen iemand beweerde dat ik hem met een vuurwapen had bedreigd. Dat was helemaal niet zo. Het kon niet eens. Ik heb toen twee weken vastgezeten en daarna ben ik vrijgelaten, want ze zagen ook wel dat die beschuldiging nergens op sloeg.’

‘Sinds ik in het Fasehuis zit, heb ik geen last meer van de politie. Ik ga naar school en heb mijn muziek. Het gaat nu goed. Ik heb hier mijn eigen ding, ik heb een vriendin met wie ik kan ‘chillen’. Ik speel in een Surinaamse band. Keyboards. We treden vier, vijf keer per maand op. Dat is best veel. En dit najaar gaan we op tournee naar Spanje. Muziek is ook hetgeen waar ik verder mee wil. Een vriend heeft een brassband en daaromheen is hij een heel bedrijf begonnen, met de verkoop van T-shirts en zo. Het zou mooi zijn als dat met mijn band ook lukt.’

Rosario, 19 jaar, woont in Fasehuis ’t Gein. Benieuwd naar het verhaal van ambulant werker Michael over het werken in het Fasehuis? Lees:  ‘Zorg dat ze een ander denkkader krijgen’.

jongadamstelDit artikel verscheen eerder in Jong aan de Amstel, het nieuwsblad over de jeugdzorg in de stadsregio Amsterdam. Jong aan de Amstel informeert over het werk en relevante ontwikkelingen binnen de jeugdzorg, de kinder- en jeugdpsychiatrie en het speciaal onderwijs in de stadsregio Amsterdam.

No Responses

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>