Kan ik met iemand praten die me begrijpt?

Vroeger dacht ik dat alles later goed zou komen. Later zou ik een volwaardig leven hebben, dat ik met hard werken, doorzetten en oefenen zou bereiken. Maar zo eenvoudig is dat niet, heb ik ervaren na 48 jaar. Ik ben geboren met een handicap, een groeistoornis met gewrichtsafwijkingen.

Daar waar mijn leeftijdgenoten zonder handicap zich vooral om hun studie druk hoefden te maken, was ik bezig met het organiseren van mijn mobiliteit (rolstoel of auto) en de hulp daarbij. Ik moest niet alleen een geschikte woning vinden, maar deze moest ook aangepast worden zodat ik zelfstandig kon functioneren. Ik had huishoudelijke hulp nodig en hulp van anderen bij een hoop andere zaken. Daarnaast moest ik dit allemaal leren organiseren en vol zien te houden. Ik ging ervoor. Toen ik eenmaal zelfstandig woonde, wist ik een werkervaringsplek te bemachtigen. Na zes jaar lukte het me om een vaste aanstelling als beleidsmedewerker te krijgen op een volwaardig salarisniveau. Er ging veel tijd en energie zitten in mijn baan, in het organiseren van mijn voorzieningen en vooral in de tegenkrachten. Zoals de aangepaste keuken met montagefouten, die na twee jaar touwtrekken naar behoren functioneerde. Ook rolstoelen waarvan de leveringen 1,5 jaar stagneerden. Steeds op plekken stuiten die niet voor mij toegankelijk bleken te zijn of mensen die voortdurend aan je moesten ‘wennen’ omdat je er anders uitzag.

Na twaalf jaar werken was ik ineens op. Eigenlijk niet ineens, ik kachelde al een tijdje op de totale uitputting af, maar zag het niet. Ik wist niet hoe ik dingen beter in banen kon leiden zodat ik mijn hoofd boven water kon houden. Ik kwam erachter dat ik me ziek kon melden van mijn werk maar niet van mijn handicap. Op dat vlak bleef de strijd maar doorgaan. Ik had veel bereikt en stond midden in de maatschappij tussen mensen die geen handicap hadden. Hulpverleners waar ik aanklopte, snapten nooit echt de essentie van mijn strijd. Wat had ik toen graag iemand gesproken die hier iets verstandigs over kon zeggen.

Life coach-Annemiek

Na het verlies van mijn baan, kwam ik in een rouwperiode terecht en moest ik mijn leven als het ware ‘resetten’. Toen ik in 2007 vrijwilligerswerk kon gaan doen bij een net opgestart Life Coach-project kwam dit precies op het juiste moment. Het vrijwilligerswerk paste perfect bij mijn oorspronkelijke hulpverleningsopleiding. Hier kon ik andere mensen met fysieke beperkingen coachen in hun strijd om te leven met hun beperking.

Tijdens de training merkten mijn collega’s en ik al snel hoe goed dit kon werken. De rode draad in de gesprekken is vaak het zoeken naar het evenwicht tussen wat je wil en wat je kan door op een reële manier naar je beperkingen te kijken. Jezelf toestaan om verdrietig te zijn kan daarbij helpen maar is niet altijd gemakkelijk als je door moet gaan vanwege de ‘survival modus’ waarin je zit.

Ik ben inmiddels projectleider van het Life Coach-project bij Cliëntenbelang Amsterdam. De evaluaties van de coachingstrajecten laten een zeer positief beeld zien en de waarderingscijfers voor de coaches zijn hoog. Dat geeft een kick! Vorig jaar zijn er zes nieuwe coaches bijgekomen die we zelf hebben opgeleid. We zijn klaar om nieuwe klanten te helpen. Daarom, mensen met een fysieke beperking of chronische ziekte: jullie kunnen in gesprek gaan met onze ervaringsdeskundige coaches. Een coachingstraject is kosteloos, dus ook toegankelijk voor een smalle beurs.

Lees meer over Life Coach en kijk welke coaches er zijn. Je kunt zelf een coach kiezen die bij je past.

Comments
  1. 2 jaar ago

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>