Muisstil in de tram

stress stadMijn naam is Wilma Koolen en ik ben psychosociaal therapeut. Ik begeleid mensen met lichamelijke en psychische stressklachten. Waar komt al die stress vandaan? Tja, waar krijg je geen stress van? De meeste stress maak je namelijk zelf. Het mooie van die confronterende conclusie is, dat je er wel iets aan kunt doen, ook al heb je daar soms hulp bij nodig.

Ik woon op het platteland en werk in Amsterdam. Het verschil tussen mijn woonplaats -een klein dorpje met nog geen 2000 inwoners- en onze hoofdstad is enorm. Wonen in de stad heeft veel voordelen maar voor je geestelijke gezondheid kan het nadelig zijn.. Volgens een Duits-Canadees onderzoek hebben stedelingen namelijk meer last van angsten, depressies en schizofrenie. Waarom dat zo is, wordt niet duidelijk in dat onderzoek.. Maar dat de bevolkingsdichtheid een rol speelt, ligt voor de hand. Heel veel mensen om je heen verhoogt je stressgevoeligheid en leidt tot lichamelijke en geestelijke stress.

Voelen
Dus alleen al het feit dat je in Amsterdam woont, maakt dat je meer last kunt hebben van stress. Er zijn veel manieren stress te verminderen. Wat de een helpt, hoeft voor de ander niet de oplossing te zijn om te ontstressen. Ik zeg altijd: probeer diverse mogelijkheden uit maar leer vooral te voelen in je lichaam of het je helpt om de stress te verminderen.

Oorverdovende stilte
Gisteren had ik mijn werkdag in Amsterdam. Vanuit de drukte van het Centraal Station stapte ik rond 09.00 uur in de tram richting Leidseplein. De stilte in de tram was oorverdovend! Met verbazing constateerde ik dat níemand praatte. De tram zat overvol, sommige mensen moesten staan. Iedereen zweeg. Mensen waren druk met hun mobiele telefoon, luisterden via oordopjes naar muziek, staarden wezenloos naar buiten. Aan het einde van mijn werkdag, zo rond 18.00 uur, idem dito: stilte in de tram, met uitzondering van de schrille stem van de trambestuurder, die luidkeels riep dat er niet op de rode knop bij de deur gedrukt mocht worden. Hij klonk gestresst. En dat kan ook wel kloppen want hij was aan het werk, moest het verkeer in de gaten houden en was ook nog eens verantwoordelijk voor de veiligheid van alle mensen in de tram. De mensen in de tram reageerden nauwelijks op zijn stem. Ik zag wat verbaasde blikken en omhoog getrokken wenkbrauwen maar iedereen bleef zwijgen.

Oogcontact
Wat gebeurt er nou tijdens zo’n tramritje? Zijn mensen asociaal, onbeleefd of angstig om met elkaar te praten? Zijn alle Amsterdammers individualisten? Zitten er allemaal toeristen, die geen Nederlands spreken, in de tram? Nee, de reden voor het zwijgen in de tram is juist een reactie op alle prikkels in de stad. Om alle drukte buiten te sluiten, kruipen mensen in hun eigen wereldje: even luisteren naar je eigen muziek op je Iphone. Even wat lezen, even ogen dicht. En vooral oogcontact met anderen vermijden. Als je oogcontact maakt, heb je namelijk kans dat de ander reageert en daar heb je nou juist geen behoefte aan. Je hebt een enorme behoefte aan een rustmomentje. Dus je kijkt de ander niet aan en creëert zo voor jezelf een moment om op te laden. En tijdens zo’n rustmoment voor jezelf, trap je op de rem, activeer je het parasympathische zenuwstelsel en daalt het stressgehalte in jouw lichaam.

Als je veel lasten hebt van stress is het een noodzaak om te ontspannen, liefst dagelijks. Mijn cliënten hebben soms moeite om manieren te vinden om tot rust te komen. Amsterdam biedt allerlei mogelijkheden variërend van een bezoekje aan Spa Zuiver, een wandeling in het Amsterdamse bos, bioscoop- of theaterbezoek, gratis festivals, flaneren in het park en ga zo maar door. Maar soms is het creëren van een rustmoment veel simpeler dan je denkt; een zwijgend ritje in de tram.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>