Oom Piet

Als ik binnenkom, loop ik tegen een muur van sigarettenrook. De muur is  bijna voelbaar: geel, dik, vies, adembenemend. Na 5 meter ontwaar ik Oom Piet. Hij is opgestaan vanuit zijn stoel en schuifelt naar de voordeur. Hij is blij ons te zien. Sinds tante Lenie is gestorven, nu ruim een jaar geleden, is hij eenzaam.

Lenie is 20 jaar ziek geweest en Oom Piet heeft haar 20 jaar verzorgd, tot aan haar dood toe. We hadden eigenlijk geen contact met Oom Piet. Tot het moment dat tante Lenie overleed. Mijn man realiseerde zich dat Oom Piet geen familie meer had, die in staat was om zich om hem te bekommeren. Dus we nodigden Oom Piet uit voor Kerstmis. Een uitnodiging die hij graag accepteerde.

Bron: Stock.xchnge

Bron: Stock.xchnge

We hadden alles geregeld. De logeerkamer was gereed, een heerlijk Kerstmaal bereid, fijne mensen aanwezig, familieleden die hij eigenlijk nog niet kende. Maar het pakte anders uit: Oom Piet struikelde over een drempel, toen hij naar buiten wilde om zijn sigaretje te roken. Het besluit om naar de huisartsenpost te gaan, was het enige juiste: Oom Piet had zijn heup gebroken. Kerstmis pakte anders uit dan verwacht. Voor ons en vooral voor Oom Piet.

Sinds die Kerst bekommeren we ons om Oom Piet. Ik ga regelmatig op bezoek. Als ik kom moet hij eerst even nadenken wie ik ben en vervolgens krijg ik koffie. Met koekje. En dan praat hij en praat hij en schenkt hij ondertussen koffie voor me in. Ik constateer dat hij vergeet zijn eigen koffie te drinken; na een uur is zijn kopje halfleeg en koud. Hij heeft altijd hetzelfde verhaal. Hij is eenzaam. Mist tante Lenie. Haar foto staat op de tafel. Met een kaarsje ernaast. Als hij televisie kijkt, draait hij de foto, zodat zij ook televisie kan kijken.

Hij is eenzaam. Ik heb allerlei ideeën om zijn eenzaamheid te doorbreken; het  buurthuis? De Zonnebloem? Extra hulp vanuit de thuiszorg? Gewoon een kopje koffie met vrijwilligers? Nee, dat is nieuw en dus beangstigend. De gevleugelde woorden van Oom Piet: ‘Daar begin ik niet meer aan’. En het mag ook niets kosten! Als arbeider heeft Oom Piet geleerd op de kleintjes te letten. Zijn spaarrekening is gevuld maar hoe kun je van een 89-jarige verwachten dat hij zichzelf iets gunt, wat geld kost? Ik heb moeite met zijn weerstand. Er zijn mogelijkheden maar hij wil niets! Angst? Trots? Vasthouden aan oude gewoontes? Ik weet niet waarom hij zich zo verzet. ‘Daar begin ik niet meer aan’, blijft hij zeggen.

Twee weken geleden merkten we dat Oom Piet wat in de war raakte. En zijn situatie verslechterde. Heel snel. Hij was moe, broodmager, en banger dan ooit. In de flat in Osdorp, waarin hij al 45 jaar woont, is iemand lastig gevallen. En hij is zo bang, dat hem ook iets overkomt. Dus hij durft de deur niet meer uit. Hij verzuimt om boodschappen te halen. Heeft geen eten meer in huis.  En dat wreekt zich: hij wordt opgenomen in het Slotervaart ziekenhuis.

Als ik bij hem op bezoek kom is hij zo ziek, dat ik verwacht dat hij het einde van de week niet haalt. Zijn moeder is 105 geworden, dus met zijn 89 jaar heeft hij, komend vanuit een sterk geslacht, nog een tijd te gaan. Ik heb echter mijn twijfels of hij blijft leven. Hij is blij me te zien maar valt steeds in slaap. Ik blijf hooguit 10 minuten.

In de loop van de week knapt hij een beetje op. Hij geniet zichtbaar van de verzorging. Zijn pyjama wordt gewassen, zijn maaltijd wordt naast hem neergezet. Wel blijft hij klagen dat hij weinig bezoek krijgt. Wij wonen een uur rijden bij hem vandaan dus het zit er voor ons niet in om een paar keer per week langs te gaan.

De ziekenhuisopname brengt Oom Piet tot inzicht. ‘Ik was niet goed bezig’, zegt hij. ‘Ik hield iedereen weg, wilde met niemand te maken hebben. Maar ik besef nu dat ik beter af ben, als ik een paar keer per week contact heb met andere mensen van mijn leeftijd. Een praatje maken, even een bakkie koffie’.

Wij zijn opgelucht.  De transferverpleegkundige wordt ingeschakeld om een tussenstop voor Oom Piet te regelen, als hij het ziekenhuis mag verlaten. Dan wordt rustig bekeken in hoeverre hij nog voor zichzelf kan zorgen. Oom Piet staat open voor alle mogelijkheden om een fijne oude dag tegemoet te gaan. Nu maar hopen dat de verzorgingsstaat nog een plek heeft voor deze oude arbeider…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>