Passanten

dont forgetGeen mens blijft voor altijd in je leven. We zijn in zekere zin allemaal passanten. Passanten die een tijdje met elkaar leven. Om elkaar ook weer los te laten. Als je je probeert voor te stellen hoeveel mensen er in een mensenleven van tachtig of negentig jaar voorbij komen. Al die mannen en vrouwen die voor even of langer aankomen: geliefden, vrienden, kennissen, collega’s op het werk, zo maar een buurtgenoot, mensen in de rij bij de kassa, voorbijgangers op straat… Van de meeste mensen weet je de namen niet (meer). Van sommige mensen onthoud je de gezichten. Er verglijdt veel in de tijd. De meeste mensen die je levenspad kruisten, raken echter uit beeld en worden vergeten.

Zo passeren er ook heel wat gezichten de revue op de eerste etage. Verzorgenden, familieleden, medewerkers, vrijwilligers. Je moet een ongekend goed geheugen hebben om alle gezichten en namen te onthouden en in de juiste context te kunnen plaatsen. De een komt zo maar voor een praatje. Een ander komt gericht ‘iets’ doen. Weer een ander is een nieuwe bewoonster. Je hoeft niet vergeetachtig te zijn, om je zo nu en dan vertwijfeld af te vragen wie je nu ook al weer voor je hebt.

Als je vergeetachtig wordt, ontwikkelen veel mensen handige trucs om niet te laten blijken dat ze iets niet meer weten. Of dat ze iemand niet meer goed kunnen plaatsen. Want het is pijnlijk als je de naam die bij het gezicht hoort, niet meer weet. Zeker als je aan alles voelt dat het een hele goede bekende is. Als je weet en ziet dat het je kind is. Maar dat je onmogelijk kunt bedenken hoe je eigen zoon ook al weer heet.

‘Je hoeft ook niet alles te weten’, zegt een bewoonster tegen een tafelgenoot die vertwijfeld probeert te bedenken hoeveel kinderen ze ook al weer heeft. ‘Ja, dat is maar goed ook, dat je niet alles hoeft te weten…’  zegt de dame die haar hersens ondertussen toch overuren laat maken. ‘Ach, het belangrijkste vergeet je nooit. Dat gaat nooit aan je voorbij. Dat blijft altijd wel ergens.’

Foto_Bart Niek van de Zedde

Het is indrukwekkend hoe mensen met dementie de kracht weten te vinden om iedere keer weer open te staan voor mensen die even aankomen. Er zijn op de eerste etage mensen die echt de kunst verstaan om mensen te ontmoeten. Om iedere keer ook weer een nieuw begin te maken, met nieuwe (onbekende?) mensen. Telkens vriendelijk te zijn en voorkomend. Omdat dit ‘gewoon’ vriendelijke mensen zijn, door de vergeetachtigheid verlost van de ballast uit een reeds lang vergleden verleden? Of uit nood geboren? Want de passanten kunnen immers zomaar een hele goede bekende blijken.


Bart Niek van de Zedde is geestelijk verzorger bij PuurZuid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>