Somber

SadIn de herfst van 2013 ontmoette ik mevrouw Van D. Zij was door haar huisarts naar de diëtist verwezen om wat af te vallen. Haar cholesterol en bloeddruk zijn wat verhoogd en door wat af te vallen kunnen deze beiden verlagen. In eerste instantie verloopt het gesprek vrolijk en met veel gelach. Mevrouw Dan D. lijkt vrolijk en houdt wel van een lolletje.

Spanning
Naarmate het gesprek vordert merk ik dat mevrouw Van D. eigenlijk helemaal niet vrolijk is. Ze heeft een hoop meegemaakt in haar jeugd. En na een paar jaar rust speelt er weer veel negativiteit. Ik vraag hoe mevrouw zich nou eigenlijk echt voelt. Eerst lacht ze het een beetje weg, maar na even nadenken vertelt ze me dat ze zich somber en gespannen voelt. Ze vertelt hoe ze soms thuis zit en aan zichzelf merkt dat alle spieren strak staan, haar schouders opgetrokken en strak aangespannen. Ze merkt ook dat ze soms maar wat gaat eten in de hoop de spanning wat te verminderen.

We praten over het voedingspatroon en het beweegpatroon. Mevrouw beweegt zelden, ze zou niet zo goed weten wat ze kan doen. Er is ook heel weinig financiële ruimte. In de voeding is met een paar kleine aanpassingen al heel veel winst te behalen. De moeilijkste is natuurlijk om eten niet meer als uitlaatklep voor die spanning te zien, en we realiseren ons allebei dat dat waarschijnlijk wat meer tijd vraagt. Ik geef het advies om dagelijks een stukje te gaan wandelen. Niets spannends, niets groots, gewoon een half uurtje in de benen. Ik geef wat tips over leuke plekjes in de buurt om naar toe te lopen. Mevrouw Van D. ziet het niet zo voor zich, maar na mijn uitleg begrijpt ze dat er naast een verandering in de voeding ook meer beweging nodig is.

Twee weken later
Na twee weken zie ik mevrouw Van D. terug. Ze stapt binnen en vertelt me dat ze sceptisch was, ze had erg het gevoel dat er met de noodzaak van het bewegen nog iets in haar leven was gebracht dat moet, en ze moet al zo veel. Maar, ze dacht ook: Ok, ik ga het gewoon maar twee weken doen en dan heb ik het in elk geval geprobeerd. En tot haar grote verrassing ontdekte ze al na een paar dagen dat het haar onmiddellijk iets opleverde. Na een dag of 4 ontdekte ze dat ze met minder spanning in haar lichaam thuis zat. De volgende dag stapte ze in een andere stemming naar buiten voor haar dagelijkse loopje en ze ontdekte dat ze het gewoon leuk vond. In die twee weken tussen intake en vervolgconsult had ze dagelijks gelopen, nieuwe routes ontdekt en zich niet al te strak aan haar halve uurtje gehouden. De spanning en somberheid waren niet weg, maar wel wat verminderd. Simpelweg door dagelijks een stukje te lopen.

Afronding, of een nieuw begin?
Na een maand of tien sloten we de behandeling af, met een paar kilo minder voor mevrouw, een wat lagere bloeddruk en cholesterol en de eerste afspraak bij een psycholoog in de planning. Dat laatste hadden we al in de intake besproken, maar hier moest mevrouw Van D. nog even naar toe groeien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>