Van de pot gerukt

Eén van de blijvende gevolgen van het feit dat ik kanker heb gehad, is dat mijn nachten niet (altijd) continent verlopen. Daar valt best mee te leven, al is het wel een licht ongemak. Gelukkig zijn er voor dit soort problemen prima hulpmiddelen op de markt in de vorm van incontinentiemateriaal.

Oebele HoekstraVan tijd tot tijd bestel je dat materiaal bij een leverancier, die dit dan de volgende dag thuis komt brengen. Dus toen ik laatst weer door mijn voorraad dreigde te raken, belde ik maar weer eens. En viel van de ene verbazing in de andere! ‘Mag ik van u zes pakken zus-en-me-zo, alstublieft?’ vroeg ik aan het meisje van het callcenter van de leverancier, nadat ik mijn ‘servicecardnummer’ had gegeven.

‘Nou, als ik het goed zie hebt u voor de komende twee maanden maar twee pakken nodig’, zei ze.

‘Dat kan best’, zei ik, ‘dus als u me zes pakken stuurt, kan ik weer een half jaar vooruit’.

‘Nou, we mogen u ‘van de verzekeraar’ maar voor twee maanden tegelijk leveren’, zei ze toen. Dat was aanleiding tot de eerste verbazing. Vervolgens begon ze mij vragen te stellen:

‘Waar hebt u dat materiaal eigenlijk voor nodig?’ en ‘Bent u soms geopereerd?’ . Verbazing nummer twee. ‘Ja, we moeten dat vragen van ‘de verzekeraar’, voegde ze daaraan nog toe.

Ik antwoordde haar prompt, dat haar dat niets aanging. En dat als ‘de verzekeraar’ dat wilde weten, ze mij dat zelf maar moesten vragen. Ze deed nog een vertwijfelde poging om mij toch nog tot antwoorden te verleiden, maar zag in dat ik geen antwoord ging geven, waarop ze meldde dat de bestelling van twee pakken geleverd zou worden.

Toen ik had opgehangen, besefte ik wat een bizar telefoongesprek dit was geweest. Ten eerste: ‘servicecard’ veronderstelt dat je service tegemoet mag zien. Ten tweede: wat is dat voor dwaze ‘regel’, dat je voor slechts twee maanden zou mogen bestellen? Is men soms bang dat ik op Koningsdag een kraampje met incontinentiemateriaal ga exploiteren? En: is dit eigenlijk wel door ‘de verzekeraar’ bedacht? Ik ga dat eens navragen bij ‘de verzekeraar’. Volgens mij is twee keer per jaar iets aan huis leveren een stuk goedkoper dan 6 keer per jaar langskomen. Alleen verdien je daar dan als leverancier minder aan (minder dekking voor je distributie apparaat). Dus wie bedenkt zoiets eigenlijk? Nog los van het feit, dat je je als leverancier wel heel erg arrogant opstelt, als je meent dat je een klant de wet kunt voorschrijven.

Ten derde: waar haalt het bedrijf het gore lef vandaan om mij te bevragen over medische aangelegenheden? Waar zou ik nou incontinentiemateriaal voor nodig hebben, trouwens? (Wat denk je zelf, callcenter meisje?) En dan verontschuldigt  ze zich (kennelijk omdat zij wel weet dat daarmee een grens wordt overschreden) met de opmerking, dat ze dat nu eenmaal van ‘de verzekeraar’(daar is hij weer) ‘moeten’ vragen. Ook dat ga ik eens even checken. Of mijn verzekeraar mijn leverancier verplicht om impertinente vragen te stellen.

En ik betaal het allemaal zelf, hè! Allemaal eigen risico, dat je als ‘chronisch patiënt’ ieder jaar opnieuw gewoon kwijt bent. Hoe incontinent zijn we in dit land wel niet geworden? Als het klopt, dat mijn leverancier zich laat ringeloren door mijn verzekeraar, ga ik naar een andere leverancier. Eéntje die wel weet hoe ze met klanten moeten omgaan (hopelijk zijn die er nog). En als het waar is, dat mijn verzekeraar leveranciers verplicht om als verlengstuk op te treden, ben ik bij de eerste gelegenheid ook weg bij die verzekeraar.

Zijn ze nou helemaal van de pot gerukt?!

Comments
  1. 3 jaar ago

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>