Verdwalen? Dan wel samen graag!

Foto_Bart Niek van de ZeddeHet is een regel uit een romantisch liedje: ‘Laten we samen verdwalen…’. Verdwalen is leuk, als je samen bent, een kaart hebt of als je de weg kunt vragen aan iemand die bekend is. Want, ‘echt’ verdwalen is niet leuk. Uiteindelijk wil iedereen altijd weer thuiskomen op een bekende plek. En als dat niet gaat, willen we allemaal gevonden worden door mensen die zich inzetten voor de verdwaalde en op zoek gaan. Dat geldt voor mensen van alle leeftijden, groot en klein: Een beetje dwalen is leuk. Maar uiteindelijk gaat het erom om het bekende, vertrouwde weer terug te vinden, of om gevonden te worden als je zelf de weg niet weet.

Gevonden worden
Kleine kinderen doen dat daarom altijd slim: als ze zich verstoppen, zorgen ze altijd dat de volwassenen hen kunnen vinden. We vinden het schattig en vertederend als de beentjes van een kind onder de gordijnen uitsteken, of als ze zich alleen met hun hoofd achter een kast verstoppen. We verkneukelen ons als oudere en verstandigere zoekers, als we het stemmetje horen vanachter de struiken. Naar het schijnt doen kinderen dat bewust: ze verstoppen zich om gevonden te worden, niet om definitief weg te zijn. Het is dus de vraag wie het verstandigst is: het kind dat zich (onbewust?) met voorbedachte rade laat vinden, of de oudere die denkt slim te zijn, en met wat geveinsde omwegen op zoek gaat.

Samen verdwalen kan voelen als een avontuur: zoals mensen op vakantie graag een beetje dwalen in een onbekende stad. Al dwalende ontdek je vaak de verrassendste en allermooiste plekjes. Dan kan het echter meer dan vervelend zijn, als er grapjassen zijn, die je de verkeerde kant op sturen als je weer naar je hotel wil. Klaarblijkelijk zijn er mensen die er een sardonisch genoegen in hebben mensen de verkeerde kant op te sturen. (Het kan natuurlijk ook zijn dat ze te eigenwijs zijn om te erkennen dat ze de weg ook niet weten?)

Belazerd
Zo raken mensen ook aan het dwalen als ze zichzelf stukjes bij beetjes kwijtraken. En je kunt je goed indenken, dat mensen zich goed belazerd kunnen voelen, als ze voelen dat ze stelselmatig de verkeerde kant op worden gestuurd. Het is dan ook niet voor niets zo dat bewoners hechten aan hun vaste, vertrouwde plek: dan kun je gevonden worden als iemand naar je zoekt. En als je op je plek blijft, dan loop je niet het risico om te verdwalen.

Op de eerste etage geldt echter ook, dat je tot verrassende ontdekkingen kunt komen, door zo nu en dan even samen wat te dwalen. Als je samen onderweg bent, zomaar, dan is dat een onderbreking van de dagelijkse sleur. Als je samen op loopt, zonder dat je een echt doel hebt, behalve dan dat je samen ook weer ‘thuis’ komt op vertrouwde bodem, dan is het net alsof je samen even weg bent voor een mini-vakantie. Immers: al ‘dwalende’ kan zelfs een bekende stad weer voelen als nieuw. Niet om altijd weg te blijven en blijvend te verdwalen. Maar om uiteindelijk ook weer naar huis te gaan. Zoals een vakantie ook pas echt leuk is, als je weet dat het niet voor altijd is. Samen weggaan is heerlijk; samen thuiskomen is nog veel fijner.

Bart Niek van de Zedde is geestelijk verzorger bij PuurZuid. Hij blogt over de dementerende bewoners van ‘De eerste etage’. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>