Zijn slechthorenden eigenwijzer?

Slechthorend = eigenwijs?
Dit vraag ik me wel eens af. Ik merk hoe vaak ik eigenwijs was. Herstel: ben. Als ik denk aan het moment dat ik éindelijk eens mijn gehoorapparaten ging gebruiken. Het moment dat ik éindelijk een wek- en waarschuwingssysteem (aangepaste deurbel, telefoon) ging aanvragen. Kortom de momenten dat ik éindelijk erkende dat ik wel wat hulp kon gebruiken.

'Een gouden tip; Ik houd het microfoontje zelf vast, dan kan ik snel weg als ik zin heb om met iemand anders te praten.'

‘Een gouden tip; Ik houd het microfoontje zelf vast, dan kan ik snel weg als ik zin heb om met iemand anders te praten.’

Zoek dekking
Wat betreft het weksysteem; ik sliep al langere tijd steeds minder lekker omdat ik bang was om weer door de wekker heen door te slapen. Terwijl mijn loeiharde wekker mijn buren wél wekte.

 

 

 

 

Toen mijn vriend op een ochtend in paniek wakker werd met de kussen op z’n hoofd, lichaam opgerold en zijn kont in de lucht omdat hij dacht dat het alarm voor een luchtaanval af ging wist ik: tijd voor verandering! Wat een verademing dat ik nu weet dat ik gewoon wakker getrild ga worden ‘s morgens. Want dat powerfull getril van een weksysteem is wel even anders dan van een mobieltje.

Tijdverspilling
Wat betreft mijn deurbel; als ik een afspraak had ging ik rond de afgesproken tijd in de gang zitten wachten zodat ik zeker wist dat ik de bel zou horen. Zo zonde van mijn tijd achteraf. Ik kan inmiddels de deur niet meer uit zonder mijn smartlink. Voor degenen die dit systeem niet kennen; het is een apparaat dat is gekoppeld aan mijn gehoorapparaat. Ik kan er het achtergrondlawaai mee wegfilteren. De microfoon houd ik bij de spreker, ik hoor de spreker dus direct in mijn oor. Vóór mijn Smartlink had steeds minder de behoefte om naar feestjes of gelegenheden te gaan want het was zo vermoeiend om het gesprek te filteren uit het lawaai. En al vragen regelmatig mensen of ik journalist ben omdat ik mijn smartlink vast houd alsof ik een interview afneem. En al kan ik wachten op steeds weer dezelfde flauwe grappen, wat ben ik blij dat ik hem heb. Een gouden tip; Ik houd het microfoontje zelf vast, dan kan ik snel weg als ik zin heb om met iemand anders te praten.

Tolk
Nog een voorbeeld. Een tolk. Ik wist niet eens echt dat het bestond. Tenminste; ik dacht dat dit alleen voor doven was. Of had ik er misschien gewoon geen (geh)oor naar? Tijdens een scholing waarbij ik gebruik mocht maken van een tolk merkte ik hoe fijn het is zóveel ontspannener! Ik kreeg zoveel meer informatie. Ik haalde zelfs de hoogste tentamenscore. Dat was mij zonder de tolk dus écht niet gelukt.

Wat houdt ons tegen?
Waar komt die eigenwijsheid vandaan? Wat houdt mij en andere slechthorenden tegen om een beroep te doen op de hulpmiddelen? Velen van ons hebben het niet eens door hoe moeilijk we het onszelf maken. Moet je nagaan wat een kei we zijn in het compenseren van wat wij niét horen. Geconcentreerder luisteren om informatie op te vangen, steeds extreem alert zijn om dingen maar niet te missen, op onze tenen lopen om maar net zo goed (of juist beter) te functioneren als een horende. Terwijl er geweldige voorzieningen bestaan, erop gericht om ons probleem te verlichten. En tóch kost het ons moeite om over de streep te komen. Omdat we wel zónder denken te kunnen.

Trots
Als ik naar mezelf kijk, dan heb ik nog steeds de trots om hetzelfde te willen functioneren als een horende. Het zit in mijn (Hollandse?) aard om vooral niet te zeuren en anders te willen zijn. Het gekke is dat ik me niet eens schaam dat ik anders ben, maar ik verwacht vanmezelf wel dat ik net zo goed functioneer als iemand zónder gehoorprobleem. Juist door die instelling maak ik het mezelf vaak onnodig moeilijk.

Uit de kast komen
Uit eigen ervaring weet ik nu dat acceptatie van je (gehoor)probleem een belangrijke eerste stap is. Deze stap moet je eerst zien te nemen. Hierna is het een heel stuk makkelijker hulp te aanvaarden. En wordt het zelfs een positieve ervaring.

portret_Anousha_website_2011_mediumHulp
Het is fantastisch om te merken dat het aanbod van voorzieningen gericht op slechthorenden en doven alleen maar toeneemt. Daaruit blijkt dat het groep slechthorenden steeds meer uit de kast komen. Ook mijn initiatief, om mij als diëtist te richten op deze groep, sluit hier naadloos bij aan. En wat dacht je van het nieuwe programma ‘Doof” van Natasja Froger? Doven en slechthorenden staan meer in de picture dan ooit! Zelf krijg ik begeleiding van het NSDSK (zorgaanbieder voor o.a. slechthorende kinderen). Op facebook ben ik gelinkt aan super leuke sites en via 100% slechthorend ga ik naar ouder- en kindgroepen, om maar een paar te noemen. Ik ben zó blij met deze initiatieven. Ze helpen mij om begripvoller naar mezelf te zijn. Aardiger ook. Persoonlijk word ik steeds minder eigenwijs. Nog wel een beetje natuurlijk, in de goede zin van het woord, het stukje eigenwijsheid dat mij krachtiger maakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>